ما در هر دوره از «دمی پیشِ دانا»، یک شاعر یا یک نویسنده و انسان فرهیخته را انتخاب میکنیم و به سراغ او میرویم و در کنار او مینشینیم و ایشان را مورد مطالعه کامل و عمیق و دقیق قرار میدهیم. آشنایی با دانایان، زمانی امکانپذیر است که ما دَمی، دستِ کم دَمی در هر روز پیش اینان بنشینیم؛ اینان که «وارثِ آب و خرد و روشنیاند».
در این درس با شناخت مفهومی به نام «آشناییزدایی»، به سراغ شعر سهراب میرویم و این آشناییزداییها را در شعر سهراب میکاویم و به این پرسش میاندیشیم که سهراب چگونه تا این حد هنرمندانه، آشناییزداییها را ساخته است و در شعر خود با هارمونی و هماهنگی به کار برده است.
اجازه بدهید تا به شیوهٔ مرسوم، دوره «دمی پیشِ دانا | سهراب سپهری» را آغاز نکنیم و به شیوهٔ باغآینه این دوره را شروع کنیم. بسیاری افراد در عموم مواقع، برای آشنایی با سهراب در همان ابتدا به سراغ اشعار او میروند و با خوانش اشعار او آغاز میکنند امّا ما فکر میکنیم برای شناخت سهراب و اشعارش بهتر است درباره چند موضوع، عمیقتر بیندیشیم.
ارج و ارزش هرکسی زمانی روشنتر میشود که از خود بپرسیم: اگر «او» نبود، چی میشد؟ یعنی؛ با بودنش چه ثمری داشت که در نبودنش کسی نمیتوانست جای او را پر کند.
زندگی ما کوتاه نیست، ما خودمان با کارهای عاطل و باطل، بیتوجهی به ضرورتها و اولویتها، دنبال کردن چیزهای بیهوده و اشتباه، سر باز زدن از وقتگذاشتن و پرسیدن از خودمان که چه چیزهایی حقیقتاً مهمترین هستند و با گفتن این جملهٔ طنزآمیز که «واقعاً وقت کم میآورم!»...، زندگی را کوتاه میکنیم.